Preek gehouden op 5 mei 2019, doopdienst van Milan, Roosmarie en Laura, Protestantse Gemeente Grootegast en Sebaldeburen, Lucas 24,35-48

Ds. Rina Mulderij

Gemeente van Jezus Christus,

Hoe veel tijd gun jij jezelf om een verandering in je leven je eigen te maken? Of dender je door, terwijl nieuw leven zich aan dient? Waar je leven in het teken van hard werken staat, maar waar je niet toe komt aan reflectie op wat er gebeurd is en wat dat met jou te maken heeft. Hoe ga je verder met leven, als blijkt dat je kwetsbaar bent, als je gezondheid achteruit gaat, als er plotsklaps een ongeluk, een breuk plaats vindt en waar het niet meer vanzelfsprekend is, dat je met gemak de dag door kunt komen. Waar je een ander nodig hebt, om weer zicht op je leven te krijgen. Waar kinderen en ouderen vragen stellen over leven en dood, want hoe moet het dan verder? Wuif je die vragen weg, laat je iets van je eigen twijfel zien of zeg je eerlijk datje het niet weet...

Soms zet een gebeurtenis in je bestaan je meer aan het denken en kan het jou in beweging zetten. Aan de buitenkant kan het als vanouds eruit zien, maar er is toch wat veranderd. Het leven is een aaneenschakeling van ervaringen die wat met je doen. Als je vader en moeder wordt, schuif je een plek in de generaties op. Als je werk doet, waar je hart ligt. Als je merkt dat ouderdom je in een andere rol kan duwen en je beseft: dit kan ik niet meer zelf doen. Of waar je merkt dat met de grijze haren ook levenswijsheid er meer toe doet dan de opzoekkennis van Google, omdat het gaat om het hart. Elke leeftijd heeft haar uitdagingen, kent haar kwetsbaarheden en dat draag je ook in geloof mee.

Geloven vraagt bovendien om onderhoud, om voeding. Het is niet zo dat, als je belijdenis doet of gedoopt wordt, dat je er dan al bent. Ik zou dat meer een onderscheidende gebeurtenis willen noemen die jou op de goede weg zet. Dopen is geen doel of eindpunt, maar het zet jou, jullie kind in een manier van leven, waar je een relatie met Jezus aangaat, dat je je omkeert vanhet verkeerde, de zonde naar een leven in Jezus’ naam, waar je met vergeving, verlossing en liefde te maken krijgt. Voor jong en oud geldt dat geloven jou in beweging zet om de band met Jezus aan te halen. Om te beseffen dat er meer in het leven is dan wat je kunt zien, het materiële, wat je blijkbaar zelf zou kunnen maken. Leven is zien dat je kwetsbaar ben, dat er kracht schuilt in je zwakte, dat je soms helemaal niets kan doen, maar moet overgeven,loslaten... als nieuw zien.

Ook de leerlingen van Jezus krijgen met een nieuwe manier van leven te maken. Aan het begin van dit hoofdstuk noemen ze het bericht van de vrouwen, dat Jezus is opgestaan maar kletspraat. Nu horen ze van twee leerlingen die onderweg naar Emmaüs zijn gegaan, dat ze de Heer hebben herkend, toen hij het brood brak en nu staat Hij zelf in hun midden vrede te wensen. Ik verbaas me er niet over dat ze verbijsterd zijn, dat ze twijfelen, dat angst, vreugde, gemengde gevoelens en alles tegelijk hen overkomt. Ik denk dat ik niet veel anders zou hebben gereageerd, als ik erbij zou zijn geweest. Het verhaal van opstanding van Jezus laat een continuïteit van het aardse zien én het is anders, want Jezus heeft een lichaam dat weliswaar ineerste instantie aan een geest doet denken, omdat het zo maar kan verschijnen, maar het hemels lichaam is geen geest, wil Lucas duidelijk maken, onder andere door het eten van een visje.

Belangrijker dan uitleggen hoe dat opstandingslichaam is, gaat het hier om de relatie die de Opgestane met de leerlingen voort zet, ook al rijzen er twijfels. Ik zie dat het hier niet gaat om Jezus te idoliseren, alsof je blind achter Jezus het idool aan moet gaan, voor hem juichen, maar dat vraagt Jezus niet van mensen die hem willen volgen. Hij vraagt van ons om getuigen te zijn van zijn leven om mensen te bevrijden van zonde, om je hiervan om te keren en te leven als nieuw, dood voor zonde, levend vanuit de genade van God.

Jezus staat het toe dat wij tijd nodig hebben om het leven na Pasen, na opstanding ons eigen te maken. Het mag er zijn. Hij gunt het ons om te groeien in besef, in geloven. Daar heeft hij geduld met ons, zoals je dat zelf ook kunt hebben met een kind – dat de dingen niet meer snel, snel gaan, maar dat je je aan moet passen aan de ander. Met het verstaan van Jezus die het aardse van Jezus uit Nazaret verenigt met het hemelse van de Messias, die uit de dood is opgewekt: met dit verstaan hebben wij geduld nodig om dit ons eigen te maken. Ergens vind ik het dan ook jammer dat we niet bij dit moment van ontvankelijk maken voor de Schriften waren. Maar we moeten het doen met wat ons gegeven is: met de overlevering van dit getuigenis die ons wil openen voor het nieuwe perspectief van bestaan, dat Jezus anders envertrouwd is; hij heeft geleden, dus dat Jezus weet heeft van onze kwetsbaarheid, heeft het zelf ervaren en dat er hoop is ondanks alles. Jezus doet ons niet vastzitten in het oude, dat wat niet meer werkt, maar er is een nieuwe weg die vrede biedt. Daar mogen wij allen in groeien van jongs af aan, als je wat ouder bent, opdat wij allen zullen leven als bevrijde mensen, als kinderen van God. Amen.

Contactgegevens

Protestantse gemeente Grootegast/Sebaldeburen

Goede Herderkerk, De Gast 2, 9861 BM te Grootegast

0594-613073

Contact via email