Preek 27 januari 2019, 1 Korintiërs 12,12-27 (Bijbel in Gewone Taal), doopdienst Lauren

Ds. H.C. Mulderij

Gemeente van Jezus Christus,

Ik vind het een prachtig beeld dat Paulus hier schildert in deze brief aan de Korintiërs. Het is heerlijk concreet. We kunnen ons er allemaal wat bij voorstellen, want elk van ons is een lichaam. We weten wat is het is om een oog, een hand of een stel longen te hebben. Elk deel hebben we nodig om te leven. Paulus weet in te spelen op deze herkenbaarheid. Toen bij de christenen te Korinte en ook bij ons stemt dit beeld tot nadenken en roept ons op om in beweging te komen. Paulus heeft een oud voorbeeld gebruikt, dat in de Grieks-Romeinse tijd werd toegepast in politiek-sociale toespraken. In die antieke tijd benutten zij het lichaam om de mensen tot gemeenschapszin op te wekken, als beeld van de samenleving, waar elk lid een toegewezen plek heeft. Vaak gebruikten zij dit beeld om sociale onrusten tegen te gaan. Dit zou ik niet zo zeer als positief willen omschrijven. Paulus echter heeft dit beeld omgevormd om aan deze gemeente in Korinte en zo ook wij na al die eeuwen, een nieuwe wijze van leven, van zijn in Christus, te bewegen. Als leden van één lichaam in Christus horen we bij elkaar, wat we ook zijn. We zorgen voor elkaar, wat elk lid nodig heeft aan zorg, warmte en aandacht: we delen vreugde en pijn. Én het ene lid staat niet boven het andere, ook al zijn we allemaal verschillend. Één lichaam bestaat uit verscheidene delen, waar wij elk een plek innemen in Christus.

Met het beeld van het lichaam wil Paulus elk lid positief benaderen: iedereen doet er toe in het lichaam, dat één kerk vormt. Deze invalshoek leidt ertoe dat we niet moeten kijken naar wat we niet zijn, maar zie jouw deel als ondersteunend, vormend, als nodig in het geheel. Paulus zegt dat als het lichaam alleen maar uit ogen zou bestaan, dan missen we ook wat in een gemeenschap. Ogen hebben handen nodig om iets aan te pakken, voeten om ergens naar toe te gaan, maar vergeet ook de maag niet, die ons de brandstof levert om het lichaam te laten werken.

Het is een organisch en dynamisch beeld, dat in beweging is en dat hebben we als kerk (!) nodig. Kerk is niet alleen dit gebouw, maar nog meer wij. Wij samen vormen het lichaam van de kerk, waar we ook gaan. Vierentwintig uur per dag, alle dagen van de week, zijn wij kerk, elk als verscheiden onderdeel in deze samenleving. Ieder van ons is een visitekaartje van dit lichaam in Christus op elk moment van de dag. Jij bent kerk, waar je ook bent. Deze opdracht en visie dragen wij met ons mee in elke ontmoeting.

Het beeld van het lichaam kan ons daarbij ondersteunen, dat het in eenheid niet gaat om eenheidsworst, maar dat we inzien dat het gaat om: eenheid in verscheidenheid, die dienend is, plus deze verscheidenheid is een geschenk van God uit Zijn genade. Dat kan ons soms wat anders toe schijnen, dat er diversiteit binnen een kerk is, maar het gaat om oog houden dat we Gods Geest op het spoor komen in die verscheidenheid. Dat dit niet altijd gemakkelijk is, besef ik maar al te goed. Het is uithouden in, geduld oefenen met elkaar, verdraagzaam zijn, soms loslaten: het is een gemeenschap zijn in liefde, dat volgens Paulus het belangrijkste is (1 Kor. 13,13).

Ik geloof dat kerk als één lichaam met verscheidene delen als een soort tegengif kan dienen tegen de bubbels, die er in deze samenleving bestaan. Waar mensen gelijkgestemden opzoeken, mis je ook een tegenstem, iemand die jouw bijl scherp houdt, die wrijving geeft, zodat je meer glans in het leven hebt. Er zijn weinig platforms, waar tegengestelde stemmen elkaar ontmoeten en met elkaar in gesprek gaan en niet tegen elkaar staan te schreeuwen. Als kerk kun je aan die diversiteit ruimte geven, waar het niet gaat om de discussie, waar er maar één gelijk heeft, waar er winnaars en verliezers zijn: dat is niet heilzaam en genadevol. Maar vanuit die verscheidenheid mogen we zien dat er meerdere kanten aan een verhaal zitten. Waar we in Christus op zoek mogen gaan naar verbondenheid met elkaar, want Christus is hierin het leidend beginsel van liefde én liefde zal altijd blijven bestaan (1 Kor. 13,11).

Vanuit die liefde hoop ik dat jullie dochter Lauren zich via de doop opgenomen mag voelen in de gemeenschap van Christus, dat ze zorg en oprechte aandacht mag ervaren, opdat ze zal groeien als lid van dat lichaam, ongeacht welke plek zij ook daar in zal nemen. Daarbij mogen wij voorogen houden, dat het gaat om Christus’ kerk en dat wij allemaal bij Christus horen (vers 12 en 27).In de tekst zoals wij die gelezen hebben, staat dit ‘horen bij Christus’ aan het begin en aan heteind. Dat zie ik als een soort omarming, dat Christus bij ons is. In ons komen en ons gaan, daar zijn wij lichaam van Christus. Amen.

Contactgegevens

Protestantse gemeente Grootegast/Sebaldeburen

Goede Herderkerk, De Gast 2, 9861 BM te Grootegast

0594-613073

Contact via email