Preek 25 november 2018, Openbaring 7,1-4.9-17

Door ds. H.C. Mulderij

Gemeente van Jezus Christus,

Waar kom jij thuis? En bij wie ben jij het liefst? Met veel liefde zoeken wij mensen op die ons dat gevoel kunnen geven. Dat je welkom bent. Dat je bij hem, bij haar jezelf mag zijn en je niet anders hoeft voor te doen. Zeker in tijden dat dat thuisgevoel wordt aangevochten, raak je dat wat kwijt. Als je iemand verliest, staat je bestaan op losse schroeven. Moet je het zelf uitvogelen, wie ben ik zonder jou. Is er een tijd voor en een tijd na. Je voelt werkelijk een breuk. Voor sommigen is het net als dat je geamputeerd bent. Die breuk kan niemand voor je vullen. In ons leven hechten we ons aan vele mensen, soms levenslang, soms iets korter. En dan doet het pijn, als je een dierbare moet missen. Je kunt dan op drift raken. Als een bootje op een onstuimige zee. Je weet niet waar je heen gaat, laat staan waar je zult aankomen.

We leven allemaal als gebroken mensen. We ontkomen niet aan ervaringen van verlies en rouw. Je leven kan dan letterlijk even stil komen te staan, terwijl er van alles om je heen woelt en woedt. In de eerste weken moet er van alles geregeld worden. Je wordt geleefd. Pas later daalt het besef in: hij, zij komt nooit meer thuis. Nooit meer een arm om je heen van hem. Nooit meer een kus, zoals zij kon zoenen. Nooit meer die blik van verstandhouding, die je met pa zo kon hebben. Of waar mam net dat ene ding voor jou mee nam, waar je net behoefte aan had. Dat stemt je verdrietig en tegelijkertijd geeft het een warm thuisgevoel van binnen, als het jou te binnen schiet, wat zo kenmerkend voor diegene is geweest. Het kan zo dubbel zijn, dat tegenstrijdige van gemis en die fijne herinnering. Maar het is ook een teken van liefde. Liefde die je niet zo maar aan de kant schuift, die je bedekt of bij het grof vuil zet, want dan verlies je ook het goede van die liefde die je samen met die dierbare ervaren hebt.

In tijden van verlies raap je je eigen brokstukken bij elkaar en zoek je naar iets dat die fragmenten weer met elkaar kan verbinden. Dat is niet eenvoudig. Het kan ook een eenzaam proces zijn, waar zo nu en dan mensen met je optrekken, er voor jou zijn. Die gebroken delen van je leven gooi je niet weg. In Japan is het fenomeen Kintsugi (“Kin” betekent “gouden” in het Japans en “tsugi” betekent “samenvoegen” dus letterlijk samenvoegen met goud:https://www.thesushitimes.com/kintsugi-perfecte-imperfectie/) ontstaan, nadat een keizer zijn lievelingstheekop wilde laten repareren. Hij had het in een onbewaakt ogenblik laten vallen en hij was er zo aan gehecht, dat hij het naar China op stuurde. Toen hij het kopje terug kreeg, viel het herstel hem tegen. Lelijke nietjes hielden het kopje bij elkaar. Dat kon toch mooier? De keizer riep lokale vakmensen bij elkaar met de volgende opdracht: verzin een manier om iets dat gebroken is zo mooi te repareren, dat het tegelijkertijd een vorm van kunst wordt. Dat is gelukt. Na heel wat uitprobeersels is er lijm met goud ontstaan. Dit zorgt ervoor dat je de kapotte stukken niet langer waardeloos ziet, iets dat je kunt afdanken, maar ze verdienen onze aandacht en zorg, dat we respectvol herstellen.

Zo’n met goud gerepareerd kopje kunnen ook wij zijn. We zijn geen perfecte mensen, bij lange na niet. Bij het eerste flintertje porselein dat er af is of bij grotere breuken, hoeven we niet weggegooid te worden, maar zoeken we naar dat goud, dat laat zien, dat ook al zijn we gebroken, imperfect: we mogen ons laten herstellen, ons verzoenen met de breuken in ons eigen leven. Net als dat kopje dat met goud gerepareerd is, komt dan die schoonheid naar voren die God in ons ziet. Iets dat gebroken is, kan juist mooi zijn, omdat het gebroken is. Die gebrokenheid van ons krijgt via God zijn glans. Een singer-songwriter Leonard Cohen die ons helaas in 2016 is ontvallen,verwoordde het als volgt: “There is a crack in everything; That's how the light gets in”. (uit het lied “Anthem”: https://www.youtube.com/watch?v=pykafn3QYtI ) Er zit een barst in alles, zo komt het licht binnen.

Dat is een beeld om bij thuis te komen. Dat God zich via het licht kenbaar maakt, juist op die breekpunten in ons bestaan. Het gaat ook om het ontdekken dat God er is, waar het leven jou ook brengt. God trekt met jou mee. Waar er hoogtepunten zijn en ook waar de weg door diepe dalen gaat. Dit beeld van God die bij de ontelbare menigte zal wonen, over al die mensen waar Hij zijn tent over uit spant, dat beeld werkt als tegengif voor alle drukte, stress, moeite en strijd in ons leven. Overal waar wij gaan, daar schenkt de Eeuwige ons een gevoel, dat we thuis mogen komen, bij God en bij elkaar. We komen niet ongeschonden door het leven, maar ondanks alles mogen wij van God ruimte ontvangen, opdat we verder op krachten mogen komen, waar verdriet, gemis ons neerdrukken en ons dat thuisgevoel van God willen ontnemen. Als gebroken, maar in en voor God prachtig herstelde mensen mogen wij ervaren, dat we bij God thuis mogen vinden, zoals in de hemel als op aarde. Moge dit ons troosten, dat waar wij ook gaan, wij soms voor heel even de glans van ons echte thuis mogen ervaren. Amen.

Luisteren naar Coldplay, Fix you https://www.youtube.com/watch?v=aK3TROzVRiE Vertaling van het lied: https://songteksten.net/translation/78/49809/coldplay/fix-you.html 

Het lied van Coldplay verwoordt het gevoel dat je kunt hebben dat je zo graag iemand probeert te helpen, maar waar het ook lastig kan zijn om dit voor elkaar te krijgen. Je hoopt dat er lichten zullen komen, die je weer thuis brengen, die jou herstellen, heel maken. De tekst past ook bij Openbaring 7,17b:” ... En God zal alle tranen uit hun ogen wissen.”

Contactgegevens

Protestantse gemeente Grootegast/Sebaldeburen

Goede Herderkerk, De Gast 2, 9861 BM te Grootegast

0594-613073

Contact via email