Verkondiging gehouden op 1 januari 2017, Lucas 2,21-35

Verkondiging gehouden op 1 januari 2017, Lucas 2,21-35

Door: ds. H.C. Mulderij

Gemeente van Jezus Christus,

Lucas werkt in zijn evangelie met gewone mensen die een bijzondere ontmoeting met de Redder, de Gezalfde van de Heer, hebben gehad. Vorige week stonden er nog herders midden in de nacht bij een voederbak, waar in Jezus heeft gelegen en nu komt Simeon uit Jeruzalem bij het kind, dat zijn ouders in de tempel hebben gebracht. Uit zijn lovende woorden kunnen we achterhalen dat Simeon aardig oud is. Hij verlangt naar de vrede die de dood hem kan brengen. Doch niet voordat hij met eigen ogen de Messias van de Heer heeft aanschouwd. Dat is hem door de Heilige Geest geopenbaard. Diezelfde Geest drijft hem met zijn stramme lijf naar de tempel, want vandaag is het die lang verwachte dag. Vandaag wordt de belofte werkelijkheid: God geeft aan zijn nieuwe tijd gestalte in een klein kind.

Hoe zal dat verder gaan? Met het kind dat opgroeit in het midden van zijn ouders, familie en andere belangrijke personen, met wie hij in aanraking komt? Ooit, voor sommigen wat korter geleden, voor weer een ander heel veel langer geleden, zijn wij ook een kind geweest, naar wie onze ouders hebben uitgezien, voor wie ze nieuwe plannen voor zich zagen, wensen, verwachtingen en hoop, dat dit kind voor iets nieuws zou zorgen. Nooit meer alleen of met z’n tweeën, maar met zijn drieën, vieren enzovoort. Die band tussen ouder en kind blijft altijd bestaan, zelfs al is er geen contact meer mogelijk of is het verbroken om wat voor reden ook. Voor sommige kinderen kan het soms lijken dat het kind dat overleden is of geëmigreerd naar een ander land, dat dat nog meer voor de ouders aanwezig is, dan de kinderen die thuis en in de omgeving zijn gebleven. Net zoals in het verhaal van de verloren zoon die de helft van vaders erfenis vraagt en die in het buitenland het kindsdeel er door heen brast en de tweede zoon die zich woedend maakt over dat vader hem niets heeft gegund.

Met kinderen komen ook zorgen. Gaat het goed met de gezondheid? Kunnen zij ooit op eigen benen staan? En soms zijn die zorgen levenslang, want jullie kind heeft een beperking, weet zijn draai in het leven niet goed te vinden, is van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Ook Maria kent die zorgen. Ze heeft de profetische woorden van het lied (159a) Nunc dimittis, het ‘nu laat heen gaan’ dat wij zo juist gezongen hebben, dat heeft zij samen met haar man Jozef gehoord. Het heeft haar verbaasd, maar daar ik sta zelf altijd een beetje verwonderd bij, want heeft ze na die ontmoeting met de engel, na de herders nog altijd niet door, dat zij een bijzonder kind heeft mogen dragen? Of is het de sleur van alledag, van voeden, verschonen, slapen die haar tol eist, is dat zo overheersend dat ze het unieke van haar kind vergeten is? Hoewel... verbazen: dat is bij Lucas een belangrijk woord, dat hij iets meer gebruikt dan bij de andere evangelisten. Verbazing kenmerkt de verhouding die er tussen Jezus en mensen tot stand komt. In het gewone leven is daar sprake van het buitengewone. Voor wie dat zien wil...

Simeon vertelt naast redding voor Israël en alle andere volken dat Jezus een teken zal zijn dat betwist zal worden. Dat komt in de woorden van vallen en opstaan ook mee. Vanaf het begin is Jezus niet eenduidig, maar kan het twee kanten opgaan, zonder dat er sprake van een middenweg is. Het is een ja of een nee. Geen: misschien wel als ik er ooit tijd voor heb. En dat sluit aan bij de blikrichting vanuit de Tora: gaat het om zegen of om vloek in jouw leven? Ligt op jouw bestaan Gods naam of keer jij je van Hem af? Hier aan het begin van het evangelie worden oordeel en redding genoemd, wat de komst van God in ons bestaan te weeg kan brengen. Het zijn kanten van dezelfde medaille. Als er sprake is van opstanding, het door God opgericht worden, gered worden, betekent dat ook dat er een categorie mensen met val en oordeel te maken krijgt. Hier wordt al een scheiding gemaakt, dat met Gods redding naar voren komt.

We worden allemaal gezeefd op de zeef die Jezus heet. Hij brengt onze gezindheid aan het licht, zoals Simeon het ook zegt. Voor de één is Jezus licht, dat redding geeft, kracht om door het leven te gaan. Voor een ander vormt Jezus een steen des aanstoots, een steen waarover je struikelt (Psalm 118,22), want je kunt niets met zijn woorden. Je voelt weerstand bij teksten, dat je alles achter moet laten, dat je zieken geneest, dat je aan God geeft, wat hem toebehoort en dat het niet gaat om wie is de belangrijkste. Daar kun jij je ongemakkelijk bij voelen.

Het nieuwe jaar is vandaag begonnen. Misschien ben je hier gekomen met een brak gevoel of na een verstoorde nachtrust, of voel jij je opgeruimd en fris. Deze dag vormt een scharnierpunt met het oude jaar en met het jaar dat voor ons ligt. Waar kiezen wij voor? Voor een leven in Gods licht of voor een leven dat uiteindelijk tot vallen leidt? Ook al zijn sommigen onder ons wat ouder, daar dient de oudere Simeon als voorbeeld, dat ook al heb je een respectabele leeftijd bereikt, dat je een heel leven lang mag uitzien naar redding en vertroosting, dat je niet op geeft, blijft volharden in rechtvaardigheid, Godsvruchtigheid, dat je met Gods Woord omgang blijft hebben. Voor mensen jong en oud is God in Jezus gekomen om ons leven te leiden naar de toekomst die God-met-ons voor ogen heeft. Ook dit jaar willen we werken aan loslaten wat ons dreigt vast te zetten in een heilloos leven, dat we hopen dat God ons tot nieuw leven opwekt en kracht geeft, waar we dat nodig hebben. Dat we weten dat God met ons mee gaat, waar wij ook gaan en wat en wie wij zullen ontmoeten. Dat deze belofte ook dit jaar ons mag sterken en verder doet groeien. Amen.

Contactgegevens

Protestantse gemeente Grootegast/Sebaldeburen

Goede Herderkerk, De Gast 2, 9861 BM te Grootegast

0594-613073

Contact via email